باران

تارهای بی کوک و

کمان ِ باد ِ ول انگار

باران را

گو بی آهنگ ببار!

غبار آلوده،از جهان

تصویری باژگونه در آب گینه ی بی قرار

باران را

گو بی مقصود ببار!

لبخند ِ بی صدای صد هزار حباب

در فرار

باران را

گو به ریشخند ببار!

#

چون تارها کشیده و کمان کش ِ باد آزموده تر می شود

ونجوای بی کوک به ملال انجامد،

باران را رها کن و

خاک را بگذار

تا با همه گلویش

سبز بخواند

باران را اکنون

گو بازی گوشانه ببار!

شب،آنچنان زلال ، که می شد ستاره چید!

دستم به هر ستاره که می خواست می رسید!

نه از فراز بام،

که از پای بوته ها

می شد ترا در آینه ی هر ستاره دید!

شب،آنچنان زلال ، که می شد ستاره چید!

دستم به هر ستاره که می خواست می رسید!

نه از فراز بام،

که از پای بوته ها

می شد ترا در آینه ی هر ستاره دید!

شب ها ، که سکوت است و سکوت است و سیاهی

آوای تو می خوانَدَم از لایتناهی.

آوای تو می آرَدَم از شوق به پرواز

شب ها که سکوت است و سکوت است و سیاهی

امواج نوای تو،به من می رسد از دور

دریائی و من تشنه ی مهر تو ،چو ماهی

ون شعله که با هر نَفَسم می جهد از جان

خوش می دهد از گرمی این شوق ،گواهی

دیدار تو گر صبحِ ابد هم دهدم دست

من سر خوشم از لذت این چشم به راهی

ای عشق تو دارم و دارای جهانم

همواره توئی ،هر چه تو گویی و تو خواهی

شب ها ، که سکوت است و سکوت است و سیاهی

آوای تو می خوانَدَم از لایتناهی.

آوای تو می آرَدَم از شوق به پرواز

شب ها که سکوت است و سکوت است و سیاهی

امواج نوای تو،به من می رسد از دور

دریائی و من تشنه ی مهر تو ،چو ماهی

ون شعله که با هر نَفَسم می جهد از جان

خوش می دهد از گرمی این شوق ،گواهی

دیدار تو گر صبحِ ابد هم دهدم دست

من سر خوشم از لذت این چشم به راهی

ای عشق تو دارم و دارای جهانم

همواره توئی ،هر چه تو گویی و تو خواهی

-«تنها نبینمت!»

-«غم تو مانده و شب های بی کران با من»!؟

سحر دیدم: درخت ارغوانی

کشیده سر به بام خسته جانی!

به گوش ارغوان آهسته گفتم:

بهارت خوش،که فکر دیگرانی

نه آفتاب حقیقت،

نه پرتو ایمان

فروغ راستی از خاک بر بسته است

و آدمی-افسوس-

به جای آنکه دلی را ز خاک بردارد

به قتل ماه کمر بسته است!

گلبانگ

نور،اینک نور، در رگهای من جاری است

آه اگر فرادم از این خانه تا کوی و گذر می رفت

بانگ بر می داشتم:

ای خفتگان ،هنگام بیداری است!

انکار عشق را

چنین که به سرسختی پا سفتکردهای

دشنه یی مگر به آستین اندر

نهان کرده باشی.-

که عاشق

اعتراف را چنان به فریاد آمد

که وجودش همه

بانگی شد.